डॉक्टर... कदाचित ही शेवटची भेट असेल

७० वर्षांची आजीबाई OPD मध्ये आल्या होत्या. अलीकडे angioplasty झाली होती. सगळे reports ठीक होते, कोणतीही तक्रार नव्हती. चेहऱ्यावर नेहमीसारखी शांतता होती.

पण निघताना त्या म्हणाल्या, "डॉक्टर... कदाचित ही शेवटची वेळ असेल म्हणून भेटायला आले."

त्या क्षणी माझं clinical reasoning थोडं थांबलं. शारीरिकदृष्ट्या त्या पूर्णपणे ठीक होत्या, पण त्या वाक्यात मनाचं जाणवणं होतं.

२५ वर्षांत लाखो रुग्ण पाहिले आहेत आणि अनेक वेळा रुग्णांच्या gut feeling ओळखल्या आहेत.

आजही त्यांच्या आवाजात घाबरलेली रुग्ण नव्हती, तर एक आतून समजून गेलेली व्यक्ती होती.

ती भावना भीतीची नव्हती – एक शांत जाणीव होती, स्पष्ट पण न बोललेली.

मी औषधं दिली आणि पाठीवर थोपटलं, पण मनात काही हलून गेलं होतं.

कारण काही वेळा आपण रुग्णांचं निदान करतो, आणि काही वेळा रुग्ण आपल्याला जीवनाचं निदान करून देतात.

त्या गेल्यावर OPD पुन्हा सुरू झाली, पण त्या एका वाक्याने मन थोडं थांबवून गेलं.

सगळं clinical दृष्टीनं सुरळीत होतं, तरीही रुग्णाचं अंतःकरण कधी कधी आपल्यापेक्षा थोडं पुढे असतं.

ती आजी बऱ्या आहेत, पुन्हा येणार हे मला ठाऊक आहे. पण...

कधी-कधी, शेवटाचं भान देणाऱ्या भेटीच पुढच्या भेटीची वाट पाहायला लावतात.

डॉ. रवींद्र एल कुलकर्णी Just For Hearts