रुग्णाच्या बरे होण्यात काळजी घेणाऱ्या माणसाचा महत्त्वाचा रोल

रुग्णाच्या तब्येतीसाठी औषधं गरजेची असतात, पण त्याच्या शेजारी काळजी घेणारा माणूस नसेल, तर उपचार अपुरे ठरतात.

आज ६० वर्षांचे एक पेशंट आले. त्यांना Diabetes आहे, पण औषधं घेतली नाहीत आणि गोड खाल्लं तरी अपराधी वाटत नाही. त्यांची पत्नी बाजूला होती, डोळ्यांत पाणी होते.

"डॉक्टर, हा माणूस ऐकत नाही. त्रास झाला तरी म्हणतो — काही झालं नाही."

मी पेशंटकडे पाहिलं. त्यांना अजूनही वाटत होतं — "हे फार गंभीर नाही." पण त्यांच्या शेजारी उभा असलेला माणूस मानसिक आणि भावनिक थकल्याचा दिसत होता.

मी डॉक्टर आहे — औषधं लिहितो, सल्ला देतो... पण जेव्हा घरात कोणी ऐकायला आणि समजवायला नसतं, तेव्हा माझ्या औषधांचाही परिणाम कमी होतो.

एक रुग्ण कधीही एकटाच आजारी नसतो; त्याच्यासोबत एक 'Unsung Warrior' असतो — आई, बायको, मुलगा, मुलगी... कधी कधी सून, जावई, मैत्रिण.

हे सगळे: - औषधं वेळेवर देतील, - डॉक्टरशी बोलतील, - वेळ पडली तर रात्र रुग्णालयात जागून काढतील...

आणि जेव्हा पेशंट बरा होतो, तेव्हा त्या काळजीवाहू माणसाचं कुणी नाव घेत नाही.

हा पोस्ट वाचून जर तुम्हाला कोणाच्यातरी काळजीने बरे वाटलं असेल, तर आज त्यांना एक फोन करा आणि धन्यवाद द्या.

कारण काही वेळा औषधं कमी पडतात, पण एखाद्याची काळजी जीव वाचवते.

Dr Ravindra L Kulkarni Just For Hearts